later die dag
zocht de spreker
zwijgend zichzelf weer
hij stond 's ochtends
op zijn kistje op het plein
met welluidende stem
wat hij wist te oreren
voor een groeiend publiek
zijn zinnen waren
welgevormd en stekend
naakt en genadeloos
en steeds meer mensen
stonden stil en zeiden;
"hoor hem, hij heeft gelijk"
en de spreker genoot
voelde zich zwellen, werd
langer dan zijn lengte,
ach wat een heerlijk gevoel
z'n stem werd zo rond als
z'n verhalen
en toen in de stilte
van een korte ademteug
vanuit de menigte zacht "waarom" klonk
een argeloos deel van een
overschreeuwde zin
toen waren al zijn woorden weg
hij had geen antwoord
alleen vragen en
wijzende vingers
en de kist versplinterde
onder dit gewicht
en voor hij het wist werd de spreker
net zo'n vrager, zo'n verlanger
als ieder ander...
vrijdag 27 juli 2007
woensdag 25 juli 2007
proces-verbaal
Nieuws nieuws nieuws....
Vraagt u zich weleens af waar wij Hare Majesteit de Koningin Beatrix zich zoal mee bezighoudt? Wat zij daadwerkelijk doet voor haar royale uitkering, op het simpelweg Beatrix-zijn na dan? Nou, ik heb nieuws, een skoep zelfs, mij ingefluisterd door welingelichte bron verbalisant 9625 himself terwijl hij mijn bekeuring uitschreef.
Bea houdt loslopende hondjes in de Paleistuinen in de gaten, en als ze er één spot stuurt ze er gelijk de juut op af.
"De meldingen komen uit dat gebouw daar", zei de agent wijzend op het paleis, terwijl mijn Sammie moe maar tevreden, inmiddels weer aan de lijn, stond uit te hijgen, en ik mijn adresgegevens overhandigde. Dát, beste mensen, is dus wat ze in dat prachtige Paleis Noordeinde doet, als de Koninklijke oranje vlag wappert en de marechaussee in weer en wind op wacht staat om haar te beschermen tegen gespuis. Ze zit zich voor het vensterraam stierlijk te vervelen en wou dat er geen hondjes zijn die samen kunnen spelen.
Let wel, het gaat niet om poepende hondjes, en hun onbeschaamde baasjes die de drollen gewoon laten liggen zodat u en ik daar in zouden kunnen staan, waardoor we ons weer kunnen wentelen in ergernis nummer één in dit land (-óók al niet verzonnen-), wat natuurlijk heel verschrikkelijk erg is en irritant bovendien.
Neen. Het gaat om losse hondjes, die achter ballen en stokken aan rennen op het uitgestrekte gazon, en kwispelen en spelen. Óngehoord!
Nu heeft de Koningin Herself ook diverse hondjes, die door de Koninklijke Hondenuitlaatster, een keurige, onberispelijk gekapte dame in een lange loden jas met een wat zorgelijke tred, in diezelfde Paleistuinen worden uitgelaten. Aan de lijn, dat spreekt. Die hondjes rennen dus niet, die waggelen op korte kromgegroeide pootjes. En ze blaffen. Doorlopend. De Hondenuitlaatster zegt daar wel wat van, maar ze luisteren niet. Van die kleine peper-en zoutkleurige borstelige beetje boos-ogende Terriërs zijn het, ongetwijfeld met een klinkende stamboom en uit een goed nest, dus stervensduur en helaas inmiddels doorgefokt.
Ziet u ook het cliche dat honden op hun baasjes gaan lijken: de koninklijke terriër, te dik, chagerijnig doch beschaafd blaffend en steeds, altijd en continu aan de lijn. En dan Sammie, de bastaard-scharrebak met z'n nerveuze gestel en z'n kapsones die, bloedirritant, de hondenriem altijd in de knoop krijgt omdat hij dan weer links, en dan weer rechts wil, dan weer even bezig is en niet door wil lopen, en dan weer iets razend interessants in de verte ruikt wat hij echt even moet checken... Die het leukst is als hij lijn-loos, als hij vrij is. Bea en ik, we zijn echt een ander ras. Maar aan de riem worden we alletwee strontvervelend.
Vraagt u zich weleens af waar wij Hare Majesteit de Koningin Beatrix zich zoal mee bezighoudt? Wat zij daadwerkelijk doet voor haar royale uitkering, op het simpelweg Beatrix-zijn na dan? Nou, ik heb nieuws, een skoep zelfs, mij ingefluisterd door welingelichte bron verbalisant 9625 himself terwijl hij mijn bekeuring uitschreef.
Bea houdt loslopende hondjes in de Paleistuinen in de gaten, en als ze er één spot stuurt ze er gelijk de juut op af.
"De meldingen komen uit dat gebouw daar", zei de agent wijzend op het paleis, terwijl mijn Sammie moe maar tevreden, inmiddels weer aan de lijn, stond uit te hijgen, en ik mijn adresgegevens overhandigde. Dát, beste mensen, is dus wat ze in dat prachtige Paleis Noordeinde doet, als de Koninklijke oranje vlag wappert en de marechaussee in weer en wind op wacht staat om haar te beschermen tegen gespuis. Ze zit zich voor het vensterraam stierlijk te vervelen en wou dat er geen hondjes zijn die samen kunnen spelen.
Let wel, het gaat niet om poepende hondjes, en hun onbeschaamde baasjes die de drollen gewoon laten liggen zodat u en ik daar in zouden kunnen staan, waardoor we ons weer kunnen wentelen in ergernis nummer één in dit land (-óók al niet verzonnen-), wat natuurlijk heel verschrikkelijk erg is en irritant bovendien.
Neen. Het gaat om losse hondjes, die achter ballen en stokken aan rennen op het uitgestrekte gazon, en kwispelen en spelen. Óngehoord!
Nu heeft de Koningin Herself ook diverse hondjes, die door de Koninklijke Hondenuitlaatster, een keurige, onberispelijk gekapte dame in een lange loden jas met een wat zorgelijke tred, in diezelfde Paleistuinen worden uitgelaten. Aan de lijn, dat spreekt. Die hondjes rennen dus niet, die waggelen op korte kromgegroeide pootjes. En ze blaffen. Doorlopend. De Hondenuitlaatster zegt daar wel wat van, maar ze luisteren niet. Van die kleine peper-en zoutkleurige borstelige beetje boos-ogende Terriërs zijn het, ongetwijfeld met een klinkende stamboom en uit een goed nest, dus stervensduur en helaas inmiddels doorgefokt.
Ziet u ook het cliche dat honden op hun baasjes gaan lijken: de koninklijke terriër, te dik, chagerijnig doch beschaafd blaffend en steeds, altijd en continu aan de lijn. En dan Sammie, de bastaard-scharrebak met z'n nerveuze gestel en z'n kapsones die, bloedirritant, de hondenriem altijd in de knoop krijgt omdat hij dan weer links, en dan weer rechts wil, dan weer even bezig is en niet door wil lopen, en dan weer iets razend interessants in de verte ruikt wat hij echt even moet checken... Die het leukst is als hij lijn-loos, als hij vrij is. Bea en ik, we zijn echt een ander ras. Maar aan de riem worden we alletwee strontvervelend.
maandag 23 juli 2007
zo, dus dit is liefde...?
'...aan het einde van de dag,
als iemand aan komt hollen met de liefde,
als je moe bent en onhandig en toevallig net verward in een
warnet van angsten-
wat moet je doen,
wat moet je met de liefde doen, donzig, schrikachtig,
die iemand je nog brengt?...'
Toon Tellegen- 'Daar zijn woorden voor'
vrijdag 20 juli 2007
woensdag 18 juli 2007
schaamteloos geciteerd...
Helga Ruebsamen, 'De kameleon'
'...Die ellende was naar mijn gevoel de orde, waaraan de miljoenen zich onderwierpen- die orde, waarin de woonbunkers in rijen per seconde worden gebouwd, waarin het menszijn wordt gekleineerd tot een advertentie.
Ik was bang voor de energieke onrust, waarmee men zichzelf en anderen naar een dubieus einde toe stuwt.
En een god, een god bleek ook al niet voldoende te zijn om de onrust tot bedaren te brengen. Ik zag ze kiezen, met voorzichtige vingers, alsof ze een talisman voor hun auto uitzochten. Een god als paraplu, een god als wandelstok, een god als zakdoek om in uit te huilen, een god met tapvergunning...'
http://www.stelling.nl/landmark/bronnen2.htm
http://www.culthelp.info/index.php
http://www.stelling.nl/landmark/
dinsdag 17 juli 2007
de fonkelverse wereld van de BLOG
...en aldus, lieve medemens, neem ik de vrijheid om u te vergasten op mijn persoonlijke mentale toestand in het huidige hier en nu. Benieuwd? Trappelend van ongeduld?
Wat me naar de zich-opdringende mijmer brengt: welke ontboezemingen zijn überhaupt 'web-waardig'? Wat wilt u lezen, beste lezer? Trouwens, waarom zit u achter de computer, en maakt u niet een fijne wandeling door het bos of iets dergelijks. Goed voor de hart- en bloedvaten, uitstekend tegen RSI... Dat ge-binnenzit ook altijd! Het is verdorie hartje zomer! En nu we het er toch over hebben, waarom doe ik dat zelf niet? Há. Daar heb ik me. Bedankt voor de aandacht, het was gezellig, doen we gauw weer!
Abonneren op:
Posts (Atom)