Vraagt u zich weleens af waar wij Hare Majesteit de Koningin Beatrix zich zoal mee bezighoudt? Wat zij daadwerkelijk doet voor haar royale uitkering, op het simpelweg Beatrix-zijn na dan? Nou, ik heb nieuws, een skoep zelfs, mij ingefluisterd door welingelichte bron verbalisant 9625 himself terwijl hij mijn bekeuring uitschreef.
Bea houdt loslopende hondjes in de Paleistuinen in de gaten, en als ze er één spot stuurt ze er gelijk de juut op af.
"De meldingen komen uit dat gebouw daar", zei de agent wijzend op het paleis, terwijl mijn Sammie moe maar tevreden, inmiddels weer aan de lijn, stond uit te hijgen, en ik mijn adresgegevens overhandigde. Dát, beste mensen, is dus wat ze in dat prachtige Paleis Noordeinde doet, als de Koninklijke oranje vlag wappert en de marechaussee in weer en wind op wacht staat om haar te beschermen tegen gespuis. Ze zit zich voor het vensterraam stierlijk te vervelen en wou dat er geen hondjes zijn die samen kunnen spelen.
Let wel, het gaat niet om poepende hondjes, en hun onbeschaamde baasjes die de drollen gewoon laten liggen zodat u en ik daar in zouden kunnen staan, waardoor we ons weer kunnen wentelen in ergernis nummer één in dit land (-óók al niet verzonnen-), wat natuurlijk heel verschrikkelijk erg is en irritant bovendien.
Neen. Het gaat om losse hondjes, die achter ballen en stokken aan rennen op het uitgestrekte gazon, en kwispelen en spelen. Óngehoord!
Nu heeft de Koningin Herself ook diverse hondjes, die door de Koninklijke Hondenuitlaatster, een keurige, onberispelijk gekapte dame in een lange loden jas met een wat zorgelijke tred, in diezelfde Paleistuinen worden uitgelaten. Aan de lijn, dat spreekt. Die hondjes rennen dus niet, die waggelen op korte kromgegroeide pootjes. En ze blaffen. Doorlopend. De Hondenuitlaatster zegt daar wel wat van, maar ze luisteren niet. Van die kleine peper-en zoutkleurige borstelige beetje boos-ogende Terriërs zijn het, ongetwijfeld met een klinkende stamboom en uit een goed nest, dus stervensduur en helaas inmiddels doorgefokt.
Ziet u ook het cliche dat honden op hun baasjes gaan lijken: de koninklijke terriër, te dik, chagerijnig doch beschaafd blaffend en steeds, altijd en continu aan de lijn. En dan Sammie, de bastaard-scharrebak met z'n nerveuze gestel en z'n kapsones die, bloedirritant, de hondenriem altijd in de knoop krijgt omdat hij dan weer links, en dan weer rechts wil, dan weer even bezig is en niet door wil lopen, en dan weer iets razend interessants in de verte ruikt wat hij echt even moet checken... Die het leukst is als hij lijn-loos, als hij vrij is. Bea en ik, we zijn echt een ander ras. Maar aan de riem worden we alletwee strontvervelend.
1 opmerking:
Geweldig!
Ik zie Sammy zo rennen, dat lieve heerlijke eigenwijze rakkertje.
Ik zie hem nog naar je zoeken in het restaurant Koeien & Kreeften, een beetje in paniek omdat je verdwenen was om een plasje te plegen.
De koningin is mijn type niet, maar jullie zijn toppertjes!
Een reactie posten