scheefgroei

Ken je dat?
Dat die gevoeligheden, die dingen in het donkerst van je hart, omhoog worden gesleurd en in felle witte woede worden verbrand? Zomaar? Dat dat de erfenis van liefde is.

Dat hetgeen liefde zou moeten zijn, de bloedband, het ouderschap, niet heilig blijkt, maar achteloos. Inwisselbaar op de reservebank; doet niet leuk mee. Dat dat het voorbeeld van liefde was.

Dat het haast alle kracht kost om ze niét gelijk te geven, niét te denken: 'waar rook is is vuur', en niet jezelf wegens bewezen waardeloosheid maar weg te gooien. Ze voor gek te moeten verklaren om zelf normaal te kunnen worden. En de liefde die jij voelde weg te stoppen, stil te maken, kwijt te raken. Niet meer te voelen.

En dat de bodem verdroogt, er scheefgroei is, die schaduwen werpt en alleen nog dorre takken draagt.
En dat er dan iemand komt die je stut, je voedt en je mooi vindt, en lief. En blijft. En dat dat liefde blijkt, wonderlijk en vreselijk vreemd.