o ja (om niet te vergeten)

bunnie is boos...

(ongeschreven)

door Toon Tellegen.


Mijn vingers staken.
Ze zijn razend. Trommelen op mijn tafel.
Ik laat ze schrijven waarom.
Ze draaien zich om, met pen en al,
worden wit
en vals,
komen langzaam op mij af
en schrijven in mijn gezicht, met mijn dikste inkt:
ik, ik...

griep

Hulp vragen,
hulp accepteren.

Wij zijn niet alleen.



dikke kus en dank aan de lieverds!!!

slaaptekort, herfst en niet zo'n zin...

plus pad

de komst van de spin...

Snottebel

Het contrast. Vannacht, toen ik mijn snottebellenmeisje naar de wc droeg, d'r armpjes en beentjes om me heen, aapie dat ze er is, -'néé ik ben een prinsesje!'- en dan weer gaan slapen met 'ik vind je lief mamma'.
Dat is vol.
Thuis.
Liefde.

juist hier, tussen de brokstukken...

maar het verdriet, waar is de ruimte die het verdriet innam? spinrag kan worden weggeblazen, kleine meisjes worden groot, liefde gaat haar eigen onvergankelijke gang. wat is, wat moet? waar is de ruimte van het zelf? gevoeld, gestoten, aangeraakt, eindeloos vindbaar verdwaald, waar is de ruimte van het zelf?
wat breekt wordt kostbaarder, scherven schitteren, verdriet gaat gekleed in koude diamanten. maar het hart, wie vertelt mij waar het hart blijft groeien?

door Carla

aan een klein meisje...

door Annie M.G. Schmit



Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw
En achter elke muur zijn weer and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

Het autistische gespit van: wie ben ik dan echt (van alle kanten bekeken), wat voel ik, wat is angst en wat is de stem van mijn Geweten. Wat wil ik. Wat wil ik verdorie toch!? En dan verder op die tak; wat moet ik met relaties, aangevuld met termen als 'onveilige hechting' en 'bindingsangst' en wat 5 maanden-theorietjes van de kouwe grond. Zo ver gedacht, keurig om de blinde vlekken heen, dat de conclussie alleen maar kan zijn: stop dit denken, graag rust! En toen kreeg ik een sms-je. Motorongeluk. Het denken zwijgt abrupt, er is alleen nog: laat het goed zijn met mijn lief...

iets moois

vergeving
acceptatie
liefde

da's pas mooi!