in een groot boek moet nu haar naam
vermeld staan: een statistiek van
zoveel doden en zoveel kubieke meter
gas en de onvoorzienbare bergen van
schoenen en engelenhaar

ze moet gegaan zijn tussen de barakken
ze moet een tijdje in de rij hebben gestaan
mooi en naakt gereed zich door
het blanke water te laten omhelzen

naast haar voor haar achter haar
moeten anderen gestaan hebben ook kinderen
een stukje zeep strelend en geduldig:
gelief u vooral niet te haasten

ze zal de betonnen kamer betreden hebben
even verbaasd omdat plafond en muren
door vingernagels zo zeer zijn gewond

voordien was ze uit brugge weggevoerd
uit amsterdam en warschau met het lied
van de trein en de gewapende kreten
van soldaten zo donker

ze moet de eerste geweest zijn die
het blauwe gas heeft geproefd
even verbaasd om het gehuil en de kreten
vooral van de kinderen vooral
van de kinderen

heel even zal ze aan mij hebben gedacht
heel even nog aan de andere vrienden
en zwakjes nog aan het verduisterde brugge

in het museum moet nu haar groene
manteltje liggen de zwarte schoenen
die ze kocht in de steenstraat haar
haren van as toen ze as werd

sulamith sulamith hoe kan ik
je helpen hoe kan ik vergeten dat
de dood een meester uit duitsland was
dat je nu leeft in de tederste wolken

elke dag legt men bloemen zo mooi
en welriekend in de donkere holte
van de oven waarin je verschroeide:
vergeef me vergeef me dat ik niet
in jouw plaats kon gaan

Marc Braet