Watch your thoughts, because your thoughts become words.
Watch your words, because your words become actions.
Watch your actions, because your actions become your habits.
Watch your habits because your habits become your character.
Watch your character because your character becomes your destiny.

vanaf het bruggetje voor mijn deur

Ramses

Laat me

Ik ben misschien te laat geboren,
of in een land met ander licht.
Ik voel me altijd wat verloren,
al toont de spiegel mijn gezicht.
Ik ken de kroegen en kathedralen,
van amsterdam tot aan maastricht.
Toch zal ik elke dag verdwalen,
dat houdt de zaak in evenwicht.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,
want wie mij lief is blijf me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
maar ik verloor hun laatste brief.
Ik zal ze heus wel weer ontmoeten,
misschien vandaag of volgend jaar.
Ik zal ze kussen en begroeten,
het komt vanzelf weer voor elkaar.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

Ik ben gelukkig niet veranderd,
soms woon ik hier, soms woon ik daar.
Ik heb mijn leven niet verkankerd,
'k heb geen bezit en geen bezwaar.
Ik hou van water en van aarde,
ik hou van schamel en van duur.
D'r is geen stuiver die ik spaarde,
ik leef gewoon van uur tot uur.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.

Ik zal ook wel een keertje sterven,
daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
en verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je zanger,
je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
en laat me blijven wie ik ben.

Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan.
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan.
Laat me, laat me, laat me…

Uit: Dag en Nacht (LP).

scheiding kerk en staat?

"God heeft alles volmaakt geschapen. De wereld is echter aangetast door de ongehoorzaamheid van de mens. Daarom heeft de samenleving gezag nodig, dat het kwaad indamt en tegengaat."

"We willen dat de overheid de geestelijke en politieke vrijheden waarborgt, opdat God naar zijn Woord gediend kan worden. "

"Van die vrijheden willen we gebruikmaken om onze christelijke overtuiging in de politiek en in de maatschappij uit te dragen. Wij zijn ervan overtuigd dat de God die wij belijden en willen dienen, ook door de overheid en in de samenleving gehoorzaamd en geëerd behoort te worden. "

Aldus de Unieverklaring ChristenUnie .....

en Rouvoet, de minister van jeugd en gezin, die de problemen in de Jeudzorg ging aanpakken, werd door Ombudsman Brenninkmijer op de vingers getikt.
Rouvoets reactie was, laten we zeggen, nogal Christelijk. En volgens de hulpverlening ligt het aan de maatschappij...

Herfst in Thesinge

Zo glorieus als de bomen hun vlammend blad hebben laten vallen, zo adembenemend was de mist vandaag. De populieren bij de kerk zijn gesnoeid, het kerkhof met de scheve grafzerken doemt op. En het is niet god waar ik stil van word.

Het is hoe alles blijkt te kloppen.

Herfst is niet meer een voorbode van lange koude maanden voordat er weer lente leven is. Het is een seizoen van jagers, hazelnoten, van koeien met hun poten in de nevel. Van omgespit land en klonten zwarte klei. Ganzentrek. Van buizerds en kiekendieven. Van in die hele wijde open lucht kunnen zien waar het regent en hoe snel je weer terug moet zijn thuis waar het warm is.

A kinder, gentler philosophy of success

Alain de Botton

kunst in de pipo-wagen

herfst in de voortuin

Politici zijn net duiven.
Eerst vreten ze uit je hand en eenmaal volgevreten schijten ze op je kop.




quote: Henk uit Alicante

uit den ouden doos

nooit meer...?

Herman Goering sprak ware woorden toen hij het volgende zei tijdens het proces tegen hem in Neurenberg:

“Naturally the common people don't want war; neither in Russia, nor in England, nor in America, nor in Germany. That is understood. But after all, it is the leaders of the country who determine policy, and it is always a simple matter to drag the people along, whether it is a democracy, or a fascist dictatorship, or a parliament, or a communist dictatorship. Voice or no voice, the people can always be brought to the bidding of the leaders. That is easy. All you have to do is to tell them they are being attacked, and denounce the pacifists for lack of patriotism and exposing the country to danger. It works the same in any country.”




Paul Wilders:

quote:
Hij noemt zijn broer de nieuwe 'JanMaat' en een 'xenofoob' die 'tactisch appeleert aan angst en deze willens en wetens oproept en daarbij mikt op de kwalijkste onderbuikgevoelens van de Nederlandse kiesgerechtigde gemeenschap (bepaald niet onbekend in onze vrij recente geschiedenis...)'

Zijn advies:'Stem niet op mijn broertje cq PVV'

bron

koe tegen politie...

De boeren krijgen 3 cent per liter melk. Ze draaien per verkochte liter verlies, vragen uitstel van betaling aan, gaan failliet. De supermarkten en tussenhandel draaien winst.

Als je ziet hoe keihard de boeren werken, in de stront, in de modder, bij nacht en ontij, het hele jaar door, en hoe makkelijk directies van melkfabrieken hun winsten draaien, zou je je als consument achter de oren moeten krabben.
De boeren hebben gelijk. Ik hoop dat ze dat ook krijgen van de Europese ministers vandaag.

plegen spinnen zelfmoord?

(maker onbekend)

art

jezus in de kerk van Wittewierum

expostie Stichting Kat

Beslan 5 jaar geleden

Beslan

stortbui

Vandaag zijn we 10 kilometer door een vreselijke stortbui die nooit meer ophield naar huis gefietst. Zij op haar aanhangfietsje achter mijn fiets. Korte broek, geen jas aan.

Ik peptalkte: ‘We laten ons niet’… ‘kisten’ vulde ze braaf aan. En dat liet ze zich ook niet. Heel hard fietsen, dan wordt je warm en dan zijn we er sneller, zei ik. En ik koppelde er nog een wijsheid over acceptatie aan vast, dat we nou eenmaal echt nat zouden worden, en dat daar niet tegen te vechten was. Dus als je dat nou eenmaal maar accepteerde was het zo erg nog niet, dan was het misschien wel leuk, iets wat je nog nooit meegemaakt had omdat je er nooit voor zou kiezen.

Acceptatie… moet je mij horen.

Maar zij snapte het, vond het zelfs wel grappig, fietste met haar ogen dicht en haar mond open.

Als ik omkeek zat ze daar, met modderspatten op d’r bleke wangetjes, in haar wenkbrauwen, een doorweekte capuchon van haar vestje, grote snottebellen, ronddraaiende beentjes.

Sammie piepend in zijn krat voorop de fiets. Neem een voorbeeld aan Famke, beet ik hem toe, waarna ik hem de rest van de toch naast de fiets liet rennen, om van het gezeik af te zijn.

Famke werd steeds stiller, fietste nog wel heel dapper mee. Tot ik een te krappe draai maakte op het smalle bruggetje bij het Boergoense pad, en ze haar beentje schaafde. Toen moest ze heel hard huilen. Want het was ook heel koud snikte ze. Veel kouder dan water uit de kraan.

In de verte begon het te onweren. Het lange onbeschutte pad lag voor ons, wij waren het hoogste punt in de omgeving.

Hard fietsen en hard zingen, om warm te worden, piepte ik in een te hoge octaaf. Oze wiezewoze, de mosselman… bibberend mompelde ze ‘Scheveningen’.

Klappertandend en met trillende handjes rolde ze thuis van d’r fietsje. Gelijk naar haar poesje toe, dat spinnend in de vensterbank lag.

En toen in bad. Met lavendelolie. Heel lang, dat superstoere meissie tegen me aan. Mijn bikkeltje, mijn dochter!

Randstad-platteland

Ik ben na de verhuizing niet meer teruggeweest. Het staat me tegen. Dat had ik niet gedacht; Den Haag was de mooiste, groenste stad van de Randstad, immers. En de zee dan, en mijn vrienden?

Hier scheren de zwaluwen over de sloot. Maak ik een praatje op het Klunder met de hondeneigenaars. Als ik thuiskom kroel ik met het poesje, draai ik een wasje. Drink ik koffie in de zon. Haal ik Famke uit school voor de lunch.

Niet zo heel lang geleden draaide mijn dag op de klok. Kosten sjekkie’s 7 minuten, slalomde ik tussen spitspubliek door naar mijn werk in dat hele lelijke gebouw waar ik tussen de dossierkasten zat. Heel belangrijk werk hoor, als tandwieltje in het radar van REC West. Als je erin zit zie je niet meer hoe ongezond het is. Denk je dat je onmisbaar bent, het niet anders kan.
Dat je er niet zomaar uit kunt stappen.

Hier heb ik hertjes gezien. Koop ik spekbonen bij de boer. En stoofpeertjes. En pruimenjam. De oogst is geweest. Zwermen kraaien over de gele stoppelvelden. Straks ploegen ze het land weer om.
En ook deze week komen vrienden langs, stoken we fikkie in de tuin, hebben we alle tijd om te eten en te praten en hele einden te fietsen, langs die eindeloze wegen door dit prachtige land.

nieuwe huisgenote:

Madelief alias Liesje alias Sibbel alias Moos alias Pollewop alias Poes

nabuurschap

Een van mijn naburen is een gepensioneerde meneer die aan één hand zijn vingers mist. Ik ontmoette hem toen ik in de voortuin aan het werk was en hij zijn Kliko van de straatkant haalde. Hij stelde zich voor, ik schudde zijn linkerhand, en hij begon er zelf over. Een ongeluk, maar hij redde zich best, de dokters waren trots op hem.

Een keurige heer is het, verhuisd uit Amsterdam, naar Groningen en daarna naar Thesinge. Geen auto. Als hij boodschappen moet doen en het regent, dan gaat hij gewoon de volgende dag. Alleen het maaien van de slootkant die over zijn land loopt is een probleem zei hij. Met die hand. Ik heb hem mijn hulp aangeboden, uit logisch nabuurschap. Dat was goed hoor, antwoordde hij, waarna hij met gemak twee Klikobakken naar huis rolde.

wat brandt krimpt

Zoveel zand is gegeten
door duldende tanden
dat het hart wel knarst en hapert
maar doormaalt

zoveel voze wind is geblazen
in weerloos afwachtende ogen
dat tranen meer pijn zijn
dan recht vooruitzien

en men wordt zuinig
op zijn zuchten.


Ellen Warmond

...mijn buurjongen Klaas vertelde dat er een nestje Ijsvogels zit tegenover mijn huis, aan de slootkant bij de kerk. Elk jaar komen ze terug.
's Ochtends heel vroeg zitten ze op het bruggetje...


bron foto: www.ijsvogels.nl

en vandaag zat er een (rans-?) uil op de nok van het dak van de achterburen.

plattelands-Famke

verhuisd

Een week uit Den Haag weg en hoe is het nou met ons? Nou heel heel goed.

Het werd tijd. In afscheid nemen ben ik altijd al belabberd geweest. Sentimenteel ben ik. Het loopje met de hond, de winkeltjes op de Piet Heinstraat. De buren die hartelijk waren, de kennissen die ik opgebouwd had.

“Dit is de laatste keer dat ik…” (’s ochtends om 10 voor 7 ontsuf met koffie en naar buiten staar.)(naar het schooltje fiets door de spits met Famke achterop, vloekend op de SUV’s)(in de zon hang in de speeltuin op de zandvlakte). Het afscheid moest maar eens over zijn, de dozen ingepakt, de zaken geregeld en het werk/afscheidsfeestje voor Famke, tandarts, opzeggen van de KPN, dozen en nog meer dozen, ophalen van schilderijen her en der, huurcontract, nieuwe bewoonster, vrachtwagen, ophalen van mijn Amica (niet gelukt), trakteren op mijn werk en bij de schildersclub. De lieverds die hielpen met pakken, lachend en kordaat, terwijl ik, nou ja, verzenuwd is een understatement, wat ongericht redderde. Het was ijzer met handen breken, maagpijn en huilbuien, neus snuiten en weer door. De datum stond vast, de sjouwers geregeld.

En toen de verhuisdag aanbrak stroomde het.

De dozen, banken, bedden, dingen met vereende kracht de vrachtwagen in… al die lieve vrienden met het zweet op hun rug, razendsnel de trap af, grappend, geen geklaag.

Famke riep: ‘dag huis’ en sloot de deur.

De rit was het vacuüm.

Naast mijn grote lief, waar het allemaal om begonnen was, en met mijn slapende meisje op schoot, de tocht die we al zo vaak hadden gemaakt. Maar deze keer met al mijn zooi achterin. Nu voorgoed.

Na Amersfoort werd het helder.

En in Thesinge was de ploeg 12 man/vrouw sterk. Niet eens tijd om me voor te stellen, alle handen waren vol met mijn zooi. Mijn bed werd even doorgezaagd zodat het naar boven kon. Famke bij de buren die tekeningen voor ons hadden van de kinderen, en zonnebloemen. Het huis was fijn. Fijner nog dan ik gedacht had.

’s Avonds kregen we zelfgemaakt vuurwerk.

Zondagochtend was er klassieke muziek vanuit de kloosterkerk. De stralende zon verbrandde ons Randstadvel. Famke ging zwemmen bij de buren. Mijn lieve oom en tante kwamen langs en waren blij.

En met het slinken van de stapels dozen slinkt mijn stress. Ik weet nu van de gele kwikstaart, ik heb met mijn voeten tussen de dotterbloemen in de plomp liedjes gezongen met Famke. Ik heb een badje voor haar in de tuin.

En bloemen, en vliegen en stilte. Helemaal geen geluid van verkeer. Rust. De wind waait over het land. Er is tijd genoeg.

Voor praatjes op straat, een paar zinnen en een lach. We zijn welkom hier.

I'm every woman 3,4,5 en 6?

en dan links...

dertien dozen boeken.
helemaal vol.

"het is nooit zo donker of het wordt weer licht"

Mini Hof's moeder













designed by Pieke Bergmans

home is where the heart is...

BLU
















http://blublu.org

contrast

Dalai Lama












en PVV/ Barry Madlener

strokarton

dat gaat met strokarton...
Drs P, met dank aan Stan

verhuizen...

Thesinge dus. Per half juni heb ik daar mijn nieuwe stulp, met voortuin en achtertuin, zicht op de 14e eeuwse kerk, en de kroeg die alleen zaterdagmiddag een paar uur open is. En een bad en een afwasmachine. En een schuurtje in de tuin. En een paard achter het dorpsschooltje. En dat paard heeft een veulentje. En ik wil een bootje om mee naar Groningen (stad) te varen. En een bakbrommer.
We gaan naar het platteland. Mooi!