de wet is een hoer

De wet, waardoor het rookverbod werd geactualiseerd, was een soort Arbo-constructie; recht op een rookvrije werkruimte. Daarin zaten gaten; want wat als de uitbater zonder personeel zelf rookt? Dan nog, zegt de Wet, met de mond van Klink; dan gaat hij, net als zijn klandizie maar buiten roken. Of in het rokershok, dat wel gemaakt mag worden, maar in kleine café’s niet gemaakt kán worden vanwege plaatsgebrek.

Na protest en burgerlijke ongehoorzaamheid (toch roken…foei nou toch) worden er boetes uitgedeeld, mensen aangenomen om te controleren, en weer een andere wet uit de kast getrokken; de kleine café’s plegen een economisch delict; concurrentievervalsing; als men daar wel kan roken en in andere café’s niet, dan is dat toch oneerlijk!? Driewerf foei en boetes en ga maar lekker failliet dan. Zo.

De wet wordt omgebogen en uit haar verband gerukt, al naar gelang het politici met een stokpaardje uitkomt.

Koopzondagen, nog zo iets. We zitten in een kredietcrisis, massa-ontslagen en al, je zou zeggen, geef ondernemers a break. Iemand moet toch belastinggeld genereren?

En daarbij; stimuleer de economie door werkenden een kans te geven hun geld op hun vrije dag uit te geven en zo het economische rad een draai te geven…

Neen, zeggen de reformatoren met dunne lippen. Die verfoeilijke en heidense koopzondagen, op zondag hoort men in de kerk, of een bordspel te doen met het gezin. De economie, ach wát! Het regeeraccoord, dat telt!

En ze halen er een wet bij (iets met toerisme) die te ruim geïnterpreteerd blijkt te zijn. Die trekken ze weer een enkellange rok aan, als het ware.

De wet is een hoer, die men al naar gelang uit haar slipje kunt scheuren, of vermanend een gebreide onderbroek aantrekt.

Zo ook in Italie; nieuwe regering, nieuw beleid; Kebabzaken moeten weg, vinden politici: ‘Shoarmazaken en kebabtenten besmeuren het straatbeeld van Italiaanse stadscentra, vinden centrum-rechtse politici in Italië. Bestuurders in de Noord-Italiaanse regio Lombardije bereiden daarom een wet voor die het mogelijk moet maken om ‘etnische restaurants’ te verwijderen.

‘Het is nodig om de autochtone commerciële filosofie te redden’, waarschuwde de regionale wethouder planologie Davide Boni, lid van de anti-immigrantenpartij Lega Nord die liefst ziet dat de Italianen de hele dag risotto en tortellini eten. ‘Onze vraag is van een hoogstaand cultureel niveau.’ (…) De wethouder wil de shoarmatenten onder meer weren ‘met het instellen van steeds strengere eisen op het gebied van regelgeving en hygiëne’. (Volkskrant, 2 feb 09)

Hygiene? Wat heeft dat met het ‘redden van de autochtone commerciële filosofie’ te maken?

Nou niks. Net zo min als dat het recht op een rookvrije werkplek iets met het rookverbod in de horeca te maken heeft, of toerisme iets met god of goddeloosheid.