...mijn buurjongen Klaas vertelde dat er een nestje Ijsvogels zit tegenover mijn huis, aan de slootkant bij de kerk. Elk jaar komen ze terug.
's Ochtends heel vroeg zitten ze op het bruggetje...


bron foto: www.ijsvogels.nl

en vandaag zat er een (rans-?) uil op de nok van het dak van de achterburen.

plattelands-Famke

verhuisd

Een week uit Den Haag weg en hoe is het nou met ons? Nou heel heel goed.

Het werd tijd. In afscheid nemen ben ik altijd al belabberd geweest. Sentimenteel ben ik. Het loopje met de hond, de winkeltjes op de Piet Heinstraat. De buren die hartelijk waren, de kennissen die ik opgebouwd had.

“Dit is de laatste keer dat ik…” (’s ochtends om 10 voor 7 ontsuf met koffie en naar buiten staar.)(naar het schooltje fiets door de spits met Famke achterop, vloekend op de SUV’s)(in de zon hang in de speeltuin op de zandvlakte). Het afscheid moest maar eens over zijn, de dozen ingepakt, de zaken geregeld en het werk/afscheidsfeestje voor Famke, tandarts, opzeggen van de KPN, dozen en nog meer dozen, ophalen van schilderijen her en der, huurcontract, nieuwe bewoonster, vrachtwagen, ophalen van mijn Amica (niet gelukt), trakteren op mijn werk en bij de schildersclub. De lieverds die hielpen met pakken, lachend en kordaat, terwijl ik, nou ja, verzenuwd is een understatement, wat ongericht redderde. Het was ijzer met handen breken, maagpijn en huilbuien, neus snuiten en weer door. De datum stond vast, de sjouwers geregeld.

En toen de verhuisdag aanbrak stroomde het.

De dozen, banken, bedden, dingen met vereende kracht de vrachtwagen in… al die lieve vrienden met het zweet op hun rug, razendsnel de trap af, grappend, geen geklaag.

Famke riep: ‘dag huis’ en sloot de deur.

De rit was het vacuüm.

Naast mijn grote lief, waar het allemaal om begonnen was, en met mijn slapende meisje op schoot, de tocht die we al zo vaak hadden gemaakt. Maar deze keer met al mijn zooi achterin. Nu voorgoed.

Na Amersfoort werd het helder.

En in Thesinge was de ploeg 12 man/vrouw sterk. Niet eens tijd om me voor te stellen, alle handen waren vol met mijn zooi. Mijn bed werd even doorgezaagd zodat het naar boven kon. Famke bij de buren die tekeningen voor ons hadden van de kinderen, en zonnebloemen. Het huis was fijn. Fijner nog dan ik gedacht had.

’s Avonds kregen we zelfgemaakt vuurwerk.

Zondagochtend was er klassieke muziek vanuit de kloosterkerk. De stralende zon verbrandde ons Randstadvel. Famke ging zwemmen bij de buren. Mijn lieve oom en tante kwamen langs en waren blij.

En met het slinken van de stapels dozen slinkt mijn stress. Ik weet nu van de gele kwikstaart, ik heb met mijn voeten tussen de dotterbloemen in de plomp liedjes gezongen met Famke. Ik heb een badje voor haar in de tuin.

En bloemen, en vliegen en stilte. Helemaal geen geluid van verkeer. Rust. De wind waait over het land. Er is tijd genoeg.

Voor praatjes op straat, een paar zinnen en een lach. We zijn welkom hier.