Vandaag zijn we
Ik peptalkte: ‘We laten ons niet’… ‘kisten’ vulde ze braaf aan. En dat liet ze zich ook niet. Heel hard fietsen, dan wordt je warm en dan zijn we er sneller, zei ik. En ik koppelde er nog een wijsheid over acceptatie aan vast, dat we nou eenmaal echt nat zouden worden, en dat daar niet tegen te vechten was. Dus als je dat nou eenmaal maar accepteerde was het zo erg nog niet, dan was het misschien wel leuk, iets wat je nog nooit meegemaakt had omdat je er nooit voor zou kiezen.
Acceptatie… moet je mij horen.
Maar zij snapte het, vond het zelfs wel grappig, fietste met haar ogen dicht en haar mond open.
Als ik omkeek zat ze daar, met modderspatten op d’r bleke wangetjes, in haar wenkbrauwen, een doorweekte capuchon van haar vestje, grote snottebellen, ronddraaiende beentjes.
Sammie piepend in zijn krat voorop de fiets. Neem een voorbeeld aan Famke, beet ik hem toe, waarna ik hem de rest van de toch naast de fiets liet rennen, om van het gezeik af te zijn.
Famke werd steeds stiller, fietste nog wel heel dapper mee. Tot ik een te krappe draai maakte op het smalle bruggetje bij het Boergoense pad, en ze haar beentje schaafde. Toen moest ze heel hard huilen. Want het was ook heel koud snikte ze. Veel kouder dan water uit de kraan.
In de verte begon het te onweren. Het lange onbeschutte pad lag voor ons, wij waren het hoogste punt in de omgeving.
Hard fietsen en hard zingen, om warm te worden, piepte ik in een te hoge octaaf. Oze wiezewoze, de mosselman… bibberend mompelde ze ‘Scheveningen’.
Klappertandend en met trillende handjes rolde ze thuis van d’r fietsje. Gelijk naar haar poesje toe, dat spinnend in de vensterbank lag.
En toen in bad. Met lavendelolie. Heel lang, dat superstoere meissie tegen me aan. Mijn bikkeltje, mijn dochter!
