Na de betuwelijn, de hogesnelheidslijn, het rijksmuseum en de noord-zuidlijn deze miljardenblunder:
Retecool, 4 dec: WAT KOST NOU ZO'N JSF
Even schrikken. In aanvulling op het vorige topic een chronologie van prijs van de JSF. Ik verklap alvast het volgende: in 1999 rekende onze regering op een aanschafprijs van 28 miljoen dollar per stuk voor 114 vliegtuigen. Op dit moment staat de teller op 118 miljoen dollar per stuk voor officieel 85 vliegtuigen.
1999: de JSF mocht volgens de toenmalige regering niet meer gaan kosten dan $28 miljoen per stuk.
2000: de JSF mocht volgens de toenmalige regering niet meer gaan kosten dan $31 miljoen per stuk. Daarmee werd het toestel 10,7% duurder.
2001: In een rapport van de Amerikaanse Rekenkamer van oktober 2001 wordt gewaarschuwd voor kostenoverschrijdingen in het JSF-project. Het toestel komt nu uit op $ 38,1 miljoen.
2002: de JSF mocht volgens de toenmalige regering niet meer gaan kosten dan $41.4 miljoen per stuk. Daarmee werd het toestel in twee jaar tijd 33,5% duurder.
Bovenstaande cijfers blijken uit een verslag van een Kamerdebat uit 2002. De gehanteerde omrekenkoers is $1,00 = €1,15.
2003: de kale stuksprijs is toegenomen tot $42,6 miljoen dollar; dus 2,9% duurder – valt mee.
2004: de prijs neemt verder toe tot $ 45,2 miljoen, weer 6,1% erbij.
Cijfers zijn opgediept uit de tekst van een Kamerlid.
2005: Defensie wil het vanaf dit moment niet meer hebben over stuksprijzen, maar de regering is bereid 4,5 miljard uit te trekken voor de aanschaf van 85 JSF-vliegtuigen. Dat is € 52,9 miljoen per piece.
2006: de JSF wordt bijna 26,7% duurder en zal 2 jaar later beschikbaar zijn. Nederland verhoogt het budget met dit percentage voor hetzelfde aantal vliegtuigen. Het nieuwe budget is 5,7 miljard, oftewel € 67,1 miljoen per vliegtuig .
2007: De kosten voor de ontwikkeling van de JSF blijken volgens de Amerikaanse Rekenkamer – goh, verrassend – fors te zijn gestegen. Eén van de meest teleurstellende punten in het rapport was de zinsnede, dat de berekening van de prijs per vlieguur was verdubbeld en inmiddels hoger dan van de F16.
2008: Een Nederlandse luchtmachtkolonel die betrokken is bij de lobby schat de prijs van een JSF eind 2008 op 71 miljoen euro.
2009: Het budget moet weer hoger: nu 6,1 miljard voor 85 toestellen. Daarmee komt de stuksprijs natuurlijk ook weer hoger te liggen: 71,7 miljoen en dat sluit aardig bij de kolonel. Het in dit jaar aangeschafde eerste testtoestel valt qua prijs in dat opzicht duur uit: 113,9 miljoen.
2010: Op het budget moet nog maar eens 1,4 miljard worden opgeplust naar (vanwege afrondingen) € 7,6 miljard. Verdeeld over 85 toestellen is dat € 89,4 miljoen.
De JSF kost in dollars (een euro was vandaag 1,32 dollar) dus 118 miljoen dollar: 90 miljoen dollar duurder dan oorspronkelijk geraamd. Oké, er is inflatie, maar 421% in 11 jaar is een cijfer waarvoor zelfs Mugabe zich zou schamen.
Tot slot dit: in 1999 ging Nederland voor 114 toestellen. Vanwege de snel stijgende kosten, werd dit aantal in 2004 teruggebracht tot “een behoefte” van 85 toestellen. Je vraagt je daarom af wat leidend is in de behoeftestelling: het beschikbare budget of de militair-operationele noodzaak voor een bepaalde hoeveelheid toestellen? In 2008 liet de KRO geheime defensie documenten uit 2005 zien waarin letterlijk te lezen staat: “Het getal van 85 wordt gehanteerd voor externe communicatie en als planningsgetal voor de onderhandelingen” In werkelijkheid werd berekend dat er maar geld was voor 52 toestellen. Staatssecretaris Jack SF Pinokkio - de Vries ontkende eind 2009 in alle toonaarden dat hiervan sprake is. Maar de Defensie Verkenningen van begin 2010 tonen aan dat wel degelijk juist is. Er zal sprake zijn van een reductie van 85 naar 50 toestellen. En dit is dus al sinds 2005 doorgerekend en bekend.
Zou Nederland inderdaad maar 52 toestellen kopen en daarvoor 7,6 miljard reserveren, dan wordt de stukprijs € 146,2 miljoen voor alleen de aanschaf.
In het kader van de ‘brede heroverwegingen’ hebben ambtelijke werkgroepen onderzocht hoe de rijksoverheid zo’n 30 miljard euro kan bezuinigen. Alle onderzochte opties doen pijn. Maar er is één optie die een weldadige opluchting zou zijn: regulering van drugs. Onder regulering van drugs verstaan wij het toestaan van productie en verkoop onder voorwaarden, gericht op een zo gering en veilig mogelijk gebruik.
Regulering is echter een kolossaal taboe, en hoewel het kabinet had verklaard dat voor de heroverwegingen geen taboes zouden gelden, heeft de desbetreffende werkgroep ‘veiligheid’ zijn vingers er nauwelijks aan durven branden. Hij heeft alleen gekeken naar regulering van softdrugs. Dat zou, met allerlei slagen om de arm, wellicht 183 miljoen euro aan uitgaven voor politie, justitie en bestuur besparen, en 260 miljoen euro aan belasting opleveren. Over de andere drugs zwijgt men.
Al ruim veertig jaar zijn drugs verboden. Maar het gebruik is groter dan ooit en niets wijst er op dat het verbod werkt. Wél staat als een paal boven water dat het verbod schade veroorzaakt. De ongehoorde omvang daarvan dringt echter nauwelijks tot de publieke opinie door. Minstens de helft van alle criminaliteit in ons land is er direct of indirect het gevolg ervan.
De meest recente gegevens van Justitie melden: „Tussen de 27 en 33 procent van de detentiejaren is opgelegd wegens een opiumwetdelict.” En: „In 2006 is driekwart van de ruim 300 onderzoeken naar ernstige vormen van georganiseerde criminaliteit gericht op de handel in of productie van drugs.” (WODC- Nationale Drugsmonitor, Jaarbericht 2007.) Deze cijfers geven alleen de directe opiumwetdelicten weer. Denk aan dealers en runners, veelplegers, cannabiskweek in woonhuizen en loodsen, bolletjesslikkers, xtc-labs en uit- en doorvoer. Erbovenop komt indirecte criminaliteit: omkoping, bedreiging, corruptie, witwassen, aantasting van sectoren als vastgoed, afrekeningen tussen drugsbenden, gebruik van drugsgeld voor illegale wapenhandel. En dan zwijgen we nog maar over de internationale gevolgen, waaronder de ontwrichting van hele landen.
Deze – ook letterlijk – ongehoorde feiten zijn de grote afwezige in het drugsdebat. En, even verbijsterend, in het debat over veiligheid. Iedereen die zich zorgen maakt over veiligheid zou zich moeten afvragen of er geen alternatief is voor het drugsverbod. Het verbazingwekkende is echter dat juist crimefighters verbeten vasthouden aan het verbod. Beseffen zij niet dat ze zich tot steunpilaren van de drugsmaffia maken?
Kan het beter? Zeker, en dat is bewezen. Het dertigjarige experiment met de verkoop van cannabis via coffeeshops is uniek. Regulering van deze drug heeft niet geleid tot meer gebruik, noch van cannabis noch van andere drugs. Gebruik en verslaving van soft- en harddrugs liggen in Nederland op of onder het Europese gemiddelde. Heel wat lager dan in meer repressieve landen als Frankrijk, Engeland en de VS. Ook hebben de coffeeshops bereikt dat honderdduizenden cannabisconsumenten geen strafblad hebben gekregen, geen intrekking van hun rijbewijs of erger, zoals elders.
Het verbod blijkt dus niet nódig. We kunnen deze uitzonderlijke maatregel om burgers tegen zichzelf te beschermen afschaffen. Regulering wérkt.
Bij deze gigadoorbraak verbleken de problemen rond regulering. Zoals bij coffeeshops: overlast in grensstreken. Die is door Venlo effectief opgelost door verplaatsing van enkele coffeeshops naar buiten de bebouwde kom, vlakbij de grens.
Om de coffeeshops volledig uit de criminaliteit te halen moet de kweek van cannabis gereguleerd worden. Gemeenten staan ervoor in de rij. Al twee keer is een motie van die strekking in de Tweede Kamer aangenomen. Voor de overige drugs dienen, voorzichtig maar vastberaden, proefprojecten te worden opgestart met regulering. Het gaat hierbij met name om cocaïne, xtc, amfetamine en heroïne. Voorstellen daartoe liggen klaar.
Staan de drugsverdragen in de weg? Nee. Juridisch is goed te beargumenteren dat ze regulering toestaan. Maar het eenvoudigste is, regulering net zoals bij de coffeeshops in te voeren via het opportuniteitsprincipe: niet-vervolgen als gestelde voorwaarden in acht zijn genomen. Ons land heeft zich dit recht altijd voorbehouden.
Tegenstand vanuit het buitenland dan? Bij beperking van de proefprojecten tot Nederlandse ingezetenen valt geen onoverkomelijke Europese weerstand te vrezen. Met bekwaam diplomatiek handwerk kan juist interesse worden gewekt. Overal heeft men immers dezelfde problemen. President Obama heeft verklaard dat hij het drugsbeleid zal stoelen op zakelijke, niet op ideologische basis. Het internationale politieke getij oogt zeldzaam gunstig.
Zodra de binnenlandse drugsmarkt is gereguleerd, is er voor drugsbendes geen droog brood meer aan te verdienen. . De samenleving wordt substantieel veiliger. En krijgt substantiële besparingen in de schoot geworpen. Het WODC berekende de totale kosten van de criminaliteit in 2006 op 31,5 miljard euro. De misdaad die het drugsverbod veroorzaakt kost de samenleving minstens de helft, 15,75 miljard euro, dat wil zeggen aan elke Nederlander 924 euro per jaar. De kosten van rechtshandhaving van het drugsverbod bedroegen volgens prof. Rigter (Erasmus Universiteit) over 2003 1,6 miljard euro. Daar bovenop komen dan nog de indirecte handhavingskosten. Bovendien wordt belasting op drugs geheven. Drugsregulering biedt dus een formidabele kans voor lastenverlichting.
Ook is de volksgezondheid ermee gediend. Door het wegvallen van de zwarte markt is met name de jeugd veel beter beschermd. De kwaliteit van de drugs is gewaarborgd, ze zijn voorzien van bijsluiters, en voorlichting wordt geloofwaardig.
Drugs laten zich niet wég-verbieden, ze zullen er altijd zijn. Een minderheid van de gebruikers zal erdoor in de problemen raken. De gevaren van drugs zijn echter véél kleiner dan die van alcohol en tabak: ons land kent dertien keer meer alcoholisten, vijftien keer meer alcoholdoden en 333 keer meer tabaksdoden. Maar juist omdat drugs gezondheidsrisico’s meebrengen, is regulering noodzakelijk. De drugscriminaliteit kunnen we echter missen.
Dit werd in 1995 onderzocht door "the National Toxicology Program" onderdeel van het Amerikaanse Ministerie van Volksgezondheid.
zie: http://ntp.niehs.nih.gov/index.cfm?objectid=037F4326-C811-0BBC-1924468846EF59A6
rechtsonderdaan op Pagina 44 van het document:
Lymphoma Malignant Mixed = 14. Oftewel, 14 van de 70 vrouwelijke muizen (20%) krijgen na 2 jaar verschillende vormen van kanker aan het lymfestelsel.
Pagina 70 rechtsonderdaan: 15 van de 70 mannelijke muizen (21%) krijgt na 2 jaar methylfinidaat "Hepatocellular Carcinoma", oftewel dodelijke leverkanker.
Bij mensen kan dit 20 tot 30 jaar duren.