Ik heb 15 jaar in een achterstandswijk in Rotterdam gewoond. Eerst stond er nog oudbouw, wat gekraakt werd en kunstenaars en vegetarische eethuisjes gevestigd werden. Later sloop en nieuwbouw, schotelantennes, döner kebab en belhuizen. Ik was erbij. De tijd van de rise and shine van Pim Fortuyn.
Ik woonde onder een Albanese familie, waarvan vader als vuilnisman werkte en perfect Nederlands sprak. Moeder lachte lief, sprak geen woord Nederlands en mocht nooit naar buiten. Pa sloeg ma eens in de zoveel tijd het hele huis door. Huilende kinderen op de bank. Politie bellen, die soms ook kwamen, maar moeder wilde geen aangifte doen. Als de dood dat haar man meegenomen zou worden. Hoe gaat dat in Albanië, wat komt er dan van de vrouw en kinderen terecht? En hoe zou zij kunnen weten dat dat in Nederland anders is? Het stel wilde dolgraag verhuizen. Te veel buitenlanders, vonden ze. Maar ze konden niet zo makkelijk een ander huis vinden. Te lange wachtlijsten voor gewilde buurten. Ik heb de buurjongens groot zien worden. Een werd fysiotherapeut, trouwde en kreeg kinderen. Zijn vrouw droeg geen hoofddoek.
Een eindje verderop in de straat was een roemrucht koffiehuis, waar duistere zaken gedaan werden. In mijn voordeur zat nog het kogelgat van een politieagent die daar bij een inval neergeschoten was. Toen ik eens ruzie had met een (witte) automobilist waren het de Turkse buurmannen, samen met de CD-stemmer van wat deuren verderop die zij aan zij me verdedigden. ‘Kom niet aan de buurvrouw’.
Later kwam er een andere Turks koffiehuis, bar Shaharazaad, die de hele dag de achterdeur open had staan en islamitische muziek had schallen. In binnentuinen klinkt dat ver door. Ik was van mijn blok niet de enige die klaagde en aangifte deed. Er werd alleen niets mee gedaan. Ook ik had het idee niet meer in Nederland te leven. De eigenaar van het koffiehuis leende me wel hun ladder en hielpen me zoeken naar mijn kat die weggelopen was. En de buitenlandse supermarktjes waren goedkoper dan de Albert Hein en altijd open. Toch was ik blij dat ik verhuisde, net als de meeste buren daar. Het was een opgegeven buurt, een grimmige stad. Op het hondenuitlaatveldje alleen pitbulls en American Stafords.
Ik werkte bij een blijf-van-mijn-lijf huis als kindertherapeut.Vrouwen uit Kaap-Verdie, Hollandse tienermoeders, veel Molima’s.
Was het niet het CDA in de vorm van Klink die het rookverbod doordrukte?
En was het niet Wilders die Verhagen de meest bange CDA-er had genoemd?
