Ik heb 15 jaar in een achterstandswijk in Rotterdam gewoond. Eerst stond er nog oudbouw, wat gekraakt werd en kunstenaars en vegetarische eethuisjes gevestigd werden. Later sloop en nieuwbouw, schotelantennes, döner kebab en belhuizen. Ik was erbij. De tijd van de rise and shine van Pim Fortuyn.
Ik woonde onder een Albanese familie, waarvan vader als vuilnisman werkte en perfect Nederlands sprak. Moeder lachte lief, sprak geen woord Nederlands en mocht nooit naar buiten. Pa sloeg ma eens in de zoveel tijd het hele huis door. Huilende kinderen op de bank. Politie bellen, die soms ook kwamen, maar moeder wilde geen aangifte doen. Als de dood dat haar man meegenomen zou worden. Hoe gaat dat in Albanië, wat komt er dan van de vrouw en kinderen terecht? En hoe zou zij kunnen weten dat dat in Nederland anders is? Het stel wilde dolgraag verhuizen. Te veel buitenlanders, vonden ze. Maar ze konden niet zo makkelijk een ander huis vinden. Te lange wachtlijsten voor gewilde buurten. Ik heb de buurjongens groot zien worden. Een werd fysiotherapeut, trouwde en kreeg kinderen. Zijn vrouw droeg geen hoofddoek.
Een eindje verderop in de straat was een roemrucht koffiehuis, waar duistere zaken gedaan werden. In mijn voordeur zat nog het kogelgat van een politieagent die daar bij een inval neergeschoten was. Toen ik eens ruzie had met een (witte) automobilist waren het de Turkse buurmannen, samen met de CD-stemmer van wat deuren verderop die zij aan zij me verdedigden. ‘Kom niet aan de buurvrouw’.
Later kwam er een andere Turks koffiehuis, bar Shaharazaad, die de hele dag de achterdeur open had staan en islamitische muziek had schallen. In binnentuinen klinkt dat ver door. Ik was van mijn blok niet de enige die klaagde en aangifte deed. Er werd alleen niets mee gedaan. Ook ik had het idee niet meer in Nederland te leven. De eigenaar van het koffiehuis leende me wel hun ladder en hielpen me zoeken naar mijn kat die weggelopen was. En de buitenlandse supermarktjes waren goedkoper dan de Albert Hein en altijd open. Toch was ik blij dat ik verhuisde, net als de meeste buren daar. Het was een opgegeven buurt, een grimmige stad. Op het hondenuitlaatveldje alleen pitbulls en American Stafords.
Ik werkte bij een blijf-van-mijn-lijf huis als kindertherapeut.Vrouwen uit Kaap-Verdie, Hollandse tienermoeders, veel Molima’s.
Veel hoofddoeken gingen af daar. Veel vrouwen gingen ook weer terug naar hun man. Alleenstaand moederschap zonder steun van familie is erg zwaar. In die tijd werden er wetten voorbereid om de daders, de mannen, uit hun huis te kunnen zetten, zodat de vrouwen er met hun kinderen zouden kunnen blijven wonen.
Ik verbaasde me over mijn verschuiving naar rechts. Het waren er teveel, ze zijn te verschillend. Ik kreeg een kind en wilde een fijne onbezorgde jeugd voor haar, met vriendinnetjes en vriendjes. Geen kinderen die gescheiden in een klas zitten. En geen taalachterstand omdat de tweetalige kindertjes hun tweede, Nederlandse taal, pas op hun derde leren, op school. Ik wilde een goede school voor haar en dat werd dus een witte school, met wachtlijsten en grote klassen.
Nu woon ik op het platteland. Er zijn geen buitenlanders in mijn dorp. In de grote stad dichtbij zijn ze er wel, maar niet zo veel, niet meer dan de helft. Het is Nederland zoals het ooit eens geweest is. Spelen op straat, peuren met een stokje in de sloot. En sociale controle en geen winkels. Op zon-en feestdagen is alles dicht in de stad.
En nu heb je Wilders, die garen spint bij de problemen in de achterstandswijken, precies zoals Fortuyn, Hirsi Ali en Verdonk ook ooit deden. Massaal wordt er op hem gestemd, door domme mensen, egoïstische mensen, bange mensen, boze mensen.
Er wordt gekonkeld in de kabinetsformatie, politici dingen naar de gunst van al die PVV-stemmers die de schuld aan de buitenlanders geven. Een politieke groeimarkt, waar je nu nu nu op in moet springen.
‘Politiek correct’ is al sinds 2001 afgeschaft, nu is het ‘Linkse kerk,linkse hobby, en zelfs Linksmensch’ geworden. En dat is fout, slecht, abject, zum kotzen. De veroorzakers van alle problemen, en zeker die van de Moslims, wordt er gezegd, geschreeuwd in kapitalen op internet. De racisten zijn onder hun steen vandaan gekropen, extreem rechts is salonfähig geworden en zou het land moeten gaan regeren.
Weg buitenlanders. Weg hoofddoekjes. Weg kunst. Weg subsidies. Weg windmolens. Weg bijstandsmoeders. Weg kinderopvang. Weg solidariteit. Allemaal links, dus fout.
Toen ik in de achterstandswijk woonde heb ik er niet eens aan gedacht rechts te stemmen. Ze waren er, de buitenlanders, en er waren problemen, waar ook ik persoonlijk last van had, die opgelost zouden moeten worden.
Ik had mijn, niet eens politiek-correcte oplossingen wel; doe eens een stop op import-bruiden. Zo kom je nooit aan een tweede en derde generatie toe. En doe eens iets aan die getto-vorming zoals in de randstad ontstaan is. En doe eens iets aan huiselijk geweld en aan uitsluitend zwarte scholen. Aan taalonderwijs voor hele jonge kinderen. En stuur eens politie als er herhaaldelijke (geluids-)overlastklachten zijn.
Zo. Allemaal niet makkelijk hoor, juridisch en praktisch.
Het opvallende is dat dat al aan het gebeuren is, langzaam maar zeker.
Niet dankzij de extreem rechtsen, die niet verder komen dan; ‘ Hoofddoekjes af of Raus!’. Maar dankzij het erkennen van problemen en de wil die op te lossen. Creativiteit om met andere dan de niet-werkende, bestaande oplossingen te komen. En innerlijke beschaving en wijsheid om ook respect te blijven hebben voor de vrijheid van een individu, zolang zijn vrijheid maar niet ten koste gaat van de vrijheid van een ander.
Rechts groeit door het blijven voorbestaan en uitvergroten van bovenstaande problemen. Van het aanwijzen van een zondebok als de Moslims en de ‘linkse kerk’. Daarbij heeft rechts een verborgen agenda. Rutte wil zijn midden- en hogere klasse-achterban behouden door hun belastingvoordeel buiten schot te houden. Het CDA moet wel regeren, wil ze niet gedecimeerd op de achterbankjes van de oppositie terecht komen. En Wilders wil ziekelijke aandacht voor zijn persoon, macht en heeft een schimmige internationale ambitie.
En zo worden problemen niet opgelost en de achterstandswijk de goudmijn voor rechtse partijpolitiek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten