Ik ben na de verhuizing niet meer teruggeweest. Het staat me tegen. Dat had ik niet gedacht; Den Haag was de mooiste, groenste stad van de Randstad, immers. En de zee dan, en mijn vrienden?
Hier scheren de zwaluwen over de sloot. Maak ik een praatje op het Klunder met de hondeneigenaars. Als ik thuiskom kroel ik met het poesje, draai ik een wasje. Drink ik koffie in de zon. Haal ik Famke uit school voor de lunch.
Niet zo heel lang geleden draaide mijn dag op de klok. Kosten sjekkie’s 7 minuten, slalomde ik tussen spitspubliek door naar mijn werk in dat hele lelijke gebouw waar ik tussen de dossierkasten zat. Heel belangrijk werk hoor, als tandwieltje in het radar van REC West. Als je erin zit zie je niet meer hoe ongezond het is. Denk je dat je onmisbaar bent, het niet anders kan.
Dat je er niet zomaar uit kunt stappen.
Hier heb ik hertjes gezien. Koop ik spekbonen bij de boer. En stoofpeertjes. En pruimenjam. De oogst is geweest. Zwermen kraaien over de gele stoppelvelden. Straks ploegen ze het land weer om.
En ook deze week komen vrienden langs, stoken we fikkie in de tuin, hebben we alle tijd om te eten en te praten en hele einden te fietsen, langs die eindeloze wegen door dit prachtige land.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten