later die dag
zocht de spreker
zwijgend zichzelf weer
hij stond 's ochtends
op zijn kistje op het plein
met welluidende stem
wat hij wist te oreren
voor een groeiend publiek
zijn zinnen waren
welgevormd en stekend
naakt en genadeloos
en steeds meer mensen
stonden stil en zeiden;
"hoor hem, hij heeft gelijk"
en de spreker genoot
voelde zich zwellen, werd
langer dan zijn lengte,
ach wat een heerlijk gevoel
z'n stem werd zo rond als
z'n verhalen
en toen in de stilte
van een korte ademteug
vanuit de menigte zacht "waarom" klonk
een argeloos deel van een
overschreeuwde zin
toen waren al zijn woorden weg
hij had geen antwoord
alleen vragen en
wijzende vingers
en de kist versplinterde
onder dit gewicht
en voor hij het wist werd de spreker
net zo'n vrager, zo'n verlanger
als ieder ander...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten